The small town girl gone mom!!!!

  Grunge...  Feels like home...  Like floating in my amniotic fluid...  Like belonging...  90's... The decade that made us...  The generation that knows what's life with and without FOMO...  The generation that remembers what it's like not to care...  guitar.com guitar.com guitar.com The generation that grew up believing they own the world...  Only to find out that the world flashed them while they were dreaming of "being anything they want"...  You can only be so much... Better get it early... 

via Talenthouse (Scroll for English) Ξέρεις ότι έχεις αρχίσει να ξεπαιδιάζεις ( 😂 ), όταν έχεις πάλι χρόνο για διάβασμα! Αφού λοιπόν επετεύχθη η μεγάλη πρόκληση ( να διαβάσω όλα τα Harry Potter από τον Οκτώβρη εώς το τέλος των χριστουγεννιάτικων διακοπών), επιβεβαιώθηκε ότι πλέον, ναι, μπορώ να βρω λίγο χρόνο για διάβασμα (ζητώώώ....) Και με τι αποφασίζω που λέτε να συνεχίσω? Διάλεξα κάτι εύκολο και ανάλαφρο? Κάτι εύπεπτο, ώστε να μην χάνω τον ειρμό από τους συνεχής περισπασμούς ("μαμάάά")?  Όχι! Δεν επέλεξα κάτι τέτοιο! Επέλεξα την "Έμμα" της Τζέιν Ώστιν... Στα αγγλικά...(👏) Κατευθείαν από το  πρωτότυπο...! Και το θέμα είναι ότι, όταν αρχίσω ένα βιβλίο ΠΡΕΠΕΙ να το τελειώσω. Ελάχιστα είναι τα βιβλία, που με έχουν απηυδήσει τόσο πολύ ώστε να τα παρατήσω (βλ. Παναγία των Παρισίων). Η έκδοση που έχω είναι τυπωμένη με κάτι μικρούτσικα γραμματάκια κι αυτά τα γραμματάκια πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί, σε συνδυασμό με την Αγγλική 19ου αιώνα...ααα σίγουρα δυσκολεύουν δραμα...

  Οκ...Λοιπόν...Έχουν περάσει ακριβώς 10 χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ και νιώθω ΤΟΣΟ σαν την θειά από πάνω! 😄 Δηλαδή, απλώς σταμάτησα μια μέρα και ξανάρχισα μια άλλη και εν τω μεταξύ έχουν περάσει 10 χρόνια, ξέρω γω!?!? Θα σας πω τι έγινε... Όταν έγραψα το  Confessions of a broken heart (part 19) ένιωσα τον αέρα της αλλαγής...(και τώρα σας έχει κολλήσει κι εσάς το "wiiiind of chaaaange" στο μυαλό, sorry, not sorry) οπότε, αποφάσισα ότι είχε έρθει ο καιρός της αυτοβελτίωσης ("Είμαι 23 πρέπει να δω τι θα κάνω με την ζωή μου κλπ κλπ") και τέρμα η φάση "go with the flow" (θα δείτε πως πήγε αυτό)! Φάση αυτοβελτίωσης λοιπόν και... Πήρα (επί τέλους!) πτυχίο. (Θεολογικής, αν έχετε τον Θεό σας, αλλά άλλο ποστ αυτό!)  Ασχολήθηκα με το άλλο μου blog , με το οποίο σε βάθος χρόνου θα ασχολούμουν επαγγελματικά (😂) Και τέλος, ερωτεύτηκα... Και όλα αυτά τα πράγματα πήγαιναν καλά. Ταυτόχρονα. Και τότε... ΜΠΑΜ Κοιτάζω γύρω μου κι έχουν περάσει δέκα χρόνι...

Εκτιμάμε κάτι μόνο αφού το χάσουμε... Εκτιμάμε κάτι αφού το χάσουμε...? Εκτιμάμε? Και τι ακριβώς? Ποιόν? Πόσο? Για ποιο λόγο? Και ποιος πρέπει να εκτιμήσει ποιόν....? Κι αν υποθέσουμε ότι όντως εκτιμάμε κάτι ή κάποιον αφού το χάσουμε, αυτό σημαίνει πως το θέλουμε πίσω???:-/ Μουχ μουχ.....Προβληματίζομαι....Πόσο εύκολο είναι να θυματοποιείς συνεχώς τον εαυτό σου και να ισχυρίζεσαι πως "σε έριξαν" αντί να λες πως "έπεσες"? Και οκ εντάξει, ας δεχτούμε πως όντως "σε έριξαν"! Είναι πολύ πιο ωφέλιμο να το αντιμετωπίσεις σαν να έπεσες, να σηκωθείς και να συνεχίσεις, από το να δεχτείς πως "σε έριξαν" κι έτσι είσαι ξανά στο μηδέν και ξαναρχίζεις! Όχι! Δεν είσαι πάλι στην αρχή! Είσαι κάπου στη μέση του δρόμου! Πάντα έτσι είναι! Δεν μπορείς να γυρίσεις στην αφετηρία, γιατί ΔΕΝ ΈΧΕΙΣ ΤΙΣ ΊΔΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΊΕΣ που είχες τότε! Οι εμπειρίες αλλάζουν κι ως εκ τούτου αλλάζουν κι εσένα! Σταμάτα να κλαίγεσαι και να κατηγορείς όσους σε πλήγωσαν ή σε πρόδωσαν λες κ...

Γιατί όχι σχέση... Κανονικά υπάρχει μια εύκολη και εύλογη απάντηση! "Γιατί ΔΕΝ ΘΈΛΩ "! Αν ρωτήσεις έναν άντρα αυτό θα σου πει ! Απλά και λακωνικά! Δεν θα κάτσει να σου εξηγήσει ας πούμε πως έχει κάνει τρελές μαλακίες με γυναίκες στη ζωή του και ως εκ τούτου νιώθει πως χρειάζεται να βελτιώσει το "Εγώ" του για να έχει να προσφέρει κάτι σε μια σχέση! (Κι αυτή φυσικά δεν είναι η μοναδική αιτία!) Όόόόχι !!!!Αυτό θα το κάνει μια γυναίκα!Και δη η γράφουσα ! Γιατί...πόσες μαλακίες μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος μέσα σε 5 χρόνια?Πόσες??? Κι όμως!Μπορεί να κάνει αρκετές ώστε να φτάσει στο σημείο να θέλει να κάνει Extreme Makeover Soul Edition !!!( Εδώ προσθέστε μια πρέζα ενοχικής ψυχοσύνθεσης , αφαιρέστε όση υπερβολή της αντιστοιχεί και θα βρείτε τη σωστή δόση μαλακίας!!!) Και ερωτώ: Τις μαλακίες που ήδη έχεις κάνει δεν μπορείς να τις διορθώσεις! Πάνε! Ό,τι έγινε έγινε! Τις μέλλουσες όμως...πώς τις αποφεύγεις...? Δεν πρέπει να κάτσεις εκεί σε μια γωνιά...

Τώρα εσείς (κυρίως τα κοριτσάκια) θα αναρωτιέστε γιατί "μηνών" και όχι "χρόνων", που είναι και ευρέως διαδεδομένο πλέον! Θα μάθετε παρακάτω! Αλλά πρώτα να εξηγήσουμε στα αγοράκια τι είναι το "Σύνδρομο των δυόμισι χρόνων" για να καταλάβουν και τη διαφορά. Πολύ χονδρικά, το σύνδρομο αυτό υποτίθεται πως περνάει κάθε ζευγάρι που συγκατοικεί (άσχετα αν είναι παντρεμένο ή όχι) γύρω στα δυόμισι χρόνια. Τότε συμβαίνει να "βαλτώνει" η σχέση και να επικρατεί μια γενικότερη βαρεμάρα, οπότε υπάρχουν 2 πιθανές καταλήξεις: Να χωρίσει το ζευγάρι για όλους τους πιθανούς και απίθανους λόγους που οδηγούν ένα ζευγάρι στον χωρισμό και Να το ξεπεράσει και να ζήσει αυτό καλά κι εμείς καλύτερα! Το σύνδρομο στο οποίο αναφέρομαι όμως δεν έχει καμιά σχέση με το παραπάνω. (Αν και μπορεί να προκύψει από την πρώτη περίπτωση ..) Λοιπόν! Σε όλους μας έχει συμβεί να μας χωρίσουν ή να χωρίσουμε εμείς κάποιον. Σωστά ? Σωστά ! Στην πρώτη περίπτωση κλαίμε λιγάκι τη μοίρα μας και ...

Καμιά φορά συμβαίνει...να είμαστε μόνοι μας!Συναισθηματικά μόνοι μας! Κι ίσως τότε να μην μπορούμε να νιώσουμε την μοναξιά του άλλου...κάποιου που μας χρειάζεται...κάποιου που μας αναζητά...κάποιου που βασίζετε πάνω μας! Ή μπορεί να προσπαθούμε να παρηγορήσουμε εμάς και να μην έχουμε χώρο για άλλον...ή να θεωρούμε ότι η δική μας μοναξιά είναι πιο σημαντική από του άλλου... Το χειρότερο είναι όταν αμφισβητούμε τα πάντα και ξεχνάμε τα πάντα!Όταν διαγράφουμε ό,τι έχει κάνει αυτός ο άλλος για μας,όταν πάνω στη σύγχυσή μας τα διαγράφουμε όλα και νομίζουμε πως είμαστε και πραγματικά μόνοι μας! Υπάρχουν όμως και στιγμές που βάζουμε τους άλλους πάνω από μας!Που βάζουμε στην άκρη τον εγωισμό μας και το δικό μας πρόβλημα και προσπαθούμε να τους κάνουμε να νιώσουν πως δεν είναι τόσο μόνοι όσο νομίζουν...Γιατί υπάρχει κάποιος εκεί έξω που έκανε στην άκρη τα δικά του θέματα για να ασχοληθεί με εκείνους! Γιατί όταν βλέπεις ότι μπορείς να κάνεις κάποιον να νιώσει καλύτερα νιώθεις κι εσύ καλύτερα ...