Το Σύνδρομο των 2μισι μηνών

Τώρα εσείς (κυρίως τα κοριτσάκια) θα αναρωτιέστε γιατί "μηνών" και όχι "χρόνων", που είναι και ευρέως διαδεδομένο πλέον! Θα μάθετε παρακάτω! Αλλά πρώτα να εξηγήσουμε στα αγοράκια τι είναι το "Σύνδρομο των δυόμισι χρόνων" για να καταλάβουν και τη διαφορά.

Πολύ χονδρικά, το σύνδρομο αυτό υποτίθεται πως περνάει κάθε ζευγάρι που συγκατοικεί (άσχετα αν είναι παντρεμένο ή όχι) γύρω στα δυόμισι χρόνια. Τότε συμβαίνει να "βαλτώνει" η σχέση και να επικρατεί μια γενικότερη βαρεμάρα, οπότε υπάρχουν 2 πιθανές καταλήξεις:

1. Να χωρίσει το ζευγάρι για όλους τους πιθανούς και απίθανους λόγους που οδηγούν ένα ζευγάρι στον χωρισμό και
2. Να το ξεπεράσει και να ζήσει αυτό καλά κι εμείς καλύτερα!

Το σύνδρομο στο οποίο αναφέρομαι όμως δεν έχει καμιά σχέση με το παραπάνω. (Αν και μπορεί να προκύψει από την πρώτη περίπτωση..)

Λοιπόν!

Σε όλους μας έχει συμβεί να μας χωρίσουν ή να χωρίσουμε εμείς κάποιον. Σωστά? Σωστά!
Στην πρώτη περίπτωση κλαίμε λιγάκι τη μοίρα μας και είτε προχωράμε παρακάτω είτε συνεχίζουμε να κλαίμε τη μοίρα μας μέχρι να γυρίσει πίσω το αντικείμενο του πόθου μας!
Στην δεύτερη περίπτωση τώρα...η εμπειρία μου μου λέει πως συμβαίνει το εξής:
Αφού συνειδητοποιήσουμε ότι πλέον κοιμόμαστε μόνοι μας κι ότι το τηλέφωνο δεν χτυπάει στις 3 το ξημέρωμα να μας ταράξει τον ύπνο κι αφού έχουμε ενταχθεί επισήμως στο club των singles (για ακόμη μια φορά), ΞΕΣΑΛΏΝΟΥΜΕ! Ξενύχτια, τσιγάρα, ποτά, one night stands, γκολ στα φιλικά...και ό,τι άλλο του φανεί του λωλο-Στεφανή!
Αυτή όλη η φασούλα κρατάει κανέναν ενάμιση μήνα! Μετά αρχίζουμε να χαλαρώνουμε σιγά σιγά,περνάμε κι ένα διάστημα με άπειρους "χαλαρούς καφέδες με φίλους" και μετά...ΤΟ ΧΆΟΣ!
Αυτή είναι η περίοδος όπου αρχίζουμε να βαριόμαστε ΚΑΙ τους προαναφερθέντες καφέδες και θέλουμε κάτι "άλλο"...Και όχι, δεν είναι σεξ (μόνο)!
Είναι συντροφικότητα, τρυφερότητα, ζουζουνιές, αγκαλίτσες, φιλάκια...λίγη "στοργή και Προδέρμ", βρε αδερφέ!!!
Αυτή είναι κρίσιμη περίοδος γιατί επίκεινται δύο καταστάσεις:

1. Βρίσκουμε καινούριο fliiirt και κολλάμε ο ένας στον άλλον (σαν τις βδέλλες) για να χαρούμε τον έρωτα μας!
2. Θυμόμαστε τι είχαμε, τι χάσαμε και αρχίζουμε να κλαίμε τη μοίρα μας που το διώξαμε, γιατί "στην τελική δεν περνούσαμε και τόσο άσχημα μαζί του" (και ήταν και καλό σε όλες εκείνες τις ζουζουνιές που λέγαμε![;-)]) Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα...

Αυτά είναι: Πολύ (μοναχικό) αλκοόλ και σπαραξικάρδια τραγουδάκια στο ραδιόφωνο, τάχα μου "τυχαία" μηνύματα που "ήταν για αλλού", τηλέφωνα με απόκρυψη το άγριο χάραμα "για να δούμε αν είναι καλά", μέχρι και μουλιασμένες στο κλάμα ερωτικές εξομολογήσεις (μπροστά στο αντικείμενο του πόθου μας) για να το συγκινήσουμε!
(Απαράδεκτα, αλλά καμιά φορά συμβαίνουν! Και ακόμη πιο απαράδεκτα...καμιά φορά πιάνουν!)
Αυτό είναι το "Σύνδρομο των 2μισι Μηνών", εν ολίγοις (που λέει ο λόγος...)!

Τώρα...αν καταφέρετε να το περάσετε χωρίς να συμβούν τα παραπάνω, μπράβο σας!!! Έχετε περάσει το "επικίνδυνο" στάδιο και μπορείτε να ζήσετε το πρώην ταίρι σας καλά κι εσείς...ακόμα καλύτερα!!!