The small town girl gone mom!!!!

Γιατί όχι σχέση... Κανονικά υπάρχει μια εύκολη και εύλογη απάντηση! "Γιατί ΔΕΝ ΘΈΛΩ "! Αν ρωτήσεις έναν άντρα αυτό θα σου πει ! Απλά και λακωνικά! Δεν θα κάτσει να σου εξηγήσει ας πούμε πως έχει κάνει τρελές μαλακίες με γυναίκες στη ζωή του και ως εκ τούτου νιώθει πως χρειάζεται να βελτιώσει το "Εγώ" του για να έχει να προσφέρει κάτι σε μια σχέση! (Κι αυτή φυσικά δεν είναι η μοναδική αιτία!) Όόόόχι !!!!Αυτό θα το κάνει μια γυναίκα!Και δη η γράφουσα ! Γιατί...πόσες μαλακίες μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος μέσα σε 5 χρόνια?Πόσες??? Κι όμως!Μπορεί να κάνει αρκετές ώστε να φτάσει στο σημείο να θέλει να κάνει Extreme Makeover Soul Edition !!!( Εδώ προσθέστε μια πρέζα ενοχικής ψυχοσύνθεσης , αφαιρέστε όση υπερβολή της αντιστοιχεί και θα βρείτε τη σωστή δόση μαλακίας!!!) Και ερωτώ: Τις μαλακίες που ήδη έχεις κάνει δεν μπορείς να τις διορθώσεις! Πάνε! Ό,τι έγινε έγινε! Τις μέλλουσες όμως...πώς τις αποφεύγεις...? Δεν πρέπει να κάτσεις εκεί σε μια γωνιά...

Τώρα εσείς (κυρίως τα κοριτσάκια) θα αναρωτιέστε γιατί "μηνών" και όχι "χρόνων", που είναι και ευρέως διαδεδομένο πλέον! Θα μάθετε παρακάτω! Αλλά πρώτα να εξηγήσουμε στα αγοράκια τι είναι το "Σύνδρομο των δυόμισι χρόνων" για να καταλάβουν και τη διαφορά. Πολύ χονδρικά, το σύνδρομο αυτό υποτίθεται πως περνάει κάθε ζευγάρι που συγκατοικεί (άσχετα αν είναι παντρεμένο ή όχι) γύρω στα δυόμισι χρόνια. Τότε συμβαίνει να "βαλτώνει" η σχέση και να επικρατεί μια γενικότερη βαρεμάρα, οπότε υπάρχουν 2 πιθανές καταλήξεις: Να χωρίσει το ζευγάρι για όλους τους πιθανούς και απίθανους λόγους που οδηγούν ένα ζευγάρι στον χωρισμό και Να το ξεπεράσει και να ζήσει αυτό καλά κι εμείς καλύτερα! Το σύνδρομο στο οποίο αναφέρομαι όμως δεν έχει καμιά σχέση με το παραπάνω. (Αν και μπορεί να προκύψει από την πρώτη περίπτωση ..) Λοιπόν! Σε όλους μας έχει συμβεί να μας χωρίσουν ή να χωρίσουμε εμείς κάποιον. Σωστά ? Σωστά ! Στην πρώτη περίπτωση κλαίμε λιγάκι τη μοίρα μας και ...

Καμιά φορά συμβαίνει...να είμαστε μόνοι μας!Συναισθηματικά μόνοι μας! Κι ίσως τότε να μην μπορούμε να νιώσουμε την μοναξιά του άλλου...κάποιου που μας χρειάζεται...κάποιου που μας αναζητά...κάποιου που βασίζετε πάνω μας! Ή μπορεί να προσπαθούμε να παρηγορήσουμε εμάς και να μην έχουμε χώρο για άλλον...ή να θεωρούμε ότι η δική μας μοναξιά είναι πιο σημαντική από του άλλου... Το χειρότερο είναι όταν αμφισβητούμε τα πάντα και ξεχνάμε τα πάντα!Όταν διαγράφουμε ό,τι έχει κάνει αυτός ο άλλος για μας,όταν πάνω στη σύγχυσή μας τα διαγράφουμε όλα και νομίζουμε πως είμαστε και πραγματικά μόνοι μας! Υπάρχουν όμως και στιγμές που βάζουμε τους άλλους πάνω από μας!Που βάζουμε στην άκρη τον εγωισμό μας και το δικό μας πρόβλημα και προσπαθούμε να τους κάνουμε να νιώσουν πως δεν είναι τόσο μόνοι όσο νομίζουν...Γιατί υπάρχει κάποιος εκεί έξω που έκανε στην άκρη τα δικά του θέματα για να ασχοληθεί με εκείνους! Γιατί όταν βλέπεις ότι μπορείς να κάνεις κάποιον να νιώσει καλύτερα νιώθεις κι εσύ καλύτερα ...

Λοιπόν... Αυτό είναι ένα ερωτικό γλυκανάλατο post.Κι αν δεν είσαι από εκείνους που τους αρέσουν αυτά τότε ίσως να μην καταλάβεις...Ίσως να γελάσεις...Και ίσως να σκεφτείς κάτι υποτιμητικό και να ασχοληθείς με πιο σοβαρά ζητήματα...ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ! Αυτό το κείμενο είναι μια...(ερωτική) εξομολόγηση!!! Γιατί όλοι μας έχουμε να ασχοληθούμε με πιο σημαντικά θέματα από τη μοναξιά στις 12 η ώρα το βράδυ,αλλά τελικά...τι πειράζει που παρ'όλο που ήταν δική μου επιλογή, η μοναξιά σήμερα, χωρίς εσένα, είναι πολύ χειρότερη από άλλες φορές? Το μόνο παρηγορητικό είναι η συνείδηση της επιλογής... Το ότι είμαι εδώ που είμαι με τη θέλησή μου... Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν όντως με ξέρεις τόσο καλά όσο νομίζεις ή αν απλώς είμαι φοβερά προβλέψιμη...Καταλήγω στο δεύτερο!Κι είναι κρίμα!Γιατί έτσι...ο φαινομενικά χαμένος βγαίνει κερδισμένος και το αντίστροφο!Αλλά από την άλλη, πότε υπήρξε δίκαιος ο έρωτας?Και ποιός ορίζει ποιό είναι το δίκαιο, όταν το άδικο του ενός είναι το δίκιο του άλλου? Αν ...

Αυτό που μας τρώει...πράγματα που δεν λέμε,πράγματα που δεν κάνουμε,άνθρωποι που δεν κρατάμε στη ζωή μας...Επιλογές που ποτέ δεν καταλάβαμε αν είναι σωστές ή λανθασμένες... Προτεραιότητες .. Αυτά που θέλουμε κι αυτά που πρέπει!Βάζουμε πρώτα αυτό που θέλουμε ή αυτό που πρέπει?Κι αυτό που πρέπει είναι τελικά το σωστό?Τι θα γινόταν αν είχαμε βάλει μπροστά ένα μόνο "θέλω" κι αυτό τελικά αποδεικνυόταν ωφελιμότερο από το "πρέπει"? Πρέπει? Θέλω? Αυτό που ΠΡΈΠΕΙ το ΘΈΛΩ ? Τελικά, ναι! Να κάνεις αυτό που πρέπει, αρκεί να το θέλεις!

Αυτά που δεν είπαμε! Αυτά που δεν είπα κι ας λέω πάντα πολλά περισσότερα απ' αυτά που θα έπρεπε! Η συνείδηση μιας ενοχικής είναι πάντα εναντίων της!Ακόμα κι αν δεν φταίει εκείνη για κάτι θα βρει ακόμα και το πιο μικρό για να κατηγορήσει τον εαυτό της! Το πράγμα γίνεται χειρότερο όταν όντως φταίει!Εκεί...οι τύψεις μοιάζουν ότι θα κρατήσουν αιώνια!Νιώθει ότι δεν υπάρχει χειρότερος άνθρωπος από αυτή και πως δεν θα συγχωρήσει ποτέ τον εαυτό της!Και μάλιστα, αυτός ο συλλογισμός την κάνει να νιώθει καλύτερα!Λες και αν συνεχίσει να κατηγορεί τον εαυτό της θα διορθωθεί κάτι...Δηλαδή,μακάρι να υπήρχε τρόπος να διορθωθούν κάποια πράγματα,αλλά κάποια δεν διορθώνονται όσο κι αν το θέλουμε! Γι' αυτό σήμερα,όχι λόγο των ημερών,αλλά λόγο ψυχικής υγείας νιώθω την ανάγκη να πω σε όσους με πλήγωσαν ότι τελείωσε πια...και ο,τι κι αν ήταν αυτό που έκαναν έχει συγχωρεθεί και σε όσους έχω πληγώσει εγώ με τα δικά μου λάθη ότι πάντα θα λυπάμαι γι' αυτό και χωρίς να προσπαθήσω να δικαιολογηθώ...

Μερικά πράματα λοιπόν είναι πάάάρα πολύ παράξενα!!! Τις περισσότερες φορές τα κάνουμε μηχανικά!Χωρίς να τα πολυσκεφτόμαστε!Όμως η σημαντικότητα τους πιθανότατα να είναι τεράστια (αν όχι για μας,τουλάχιστον για κάποιους άλλους)! Παράδειγμα: Γνωρίζεις κάποιον. Και ξαφνικά...κάνεις πράγματα για κάποιον που μόλις γνώρισες!Που τον ξέρεις τόσο λίγο που κανονικά δεν θα έπρεπε να δίνεις δεκάρα τσακιστή!!!!Κι όμως!Τον ρωτάς αν έφαγε τίποτα όλη μέρα,τι ώρα θα πάει στο σπίτι να ξεκουραστεί,αν νιώθει καλά και μάλιστα τον συμβουλεύεις κιόλας να μην οδηγεί κουρασμένος και μόλις φτάσει σπίτι να σε πάρει τηλέφωνο για να ξέρεις ότι είναι καλά! Θεέ και Κύριε!!! Αν είναι ποτέ δυνατόν!!! Κάνεις όλα αυτά τα πράγματα και δεν απορείς καν με τον εαυτό σου!!!!Σου φαινεται απόλυτα φυσιολογικό που μέσα σε δυο μέρες νοιάζεσαι τόσο για έναν τύπο, για τον οποίο ξέρεις λιγότερα κι από την ταμία του super market που τον βλέπει κάθε Σάββατο πρωί! Και χωρίς να το καταλάβεις...ένα ωραίο πρωί,απόγευμα,βράδυ...μια ωραία ώ...